Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνική Μνήμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνική Μνήμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Μήπως ήλθε η ώρα να αγιοποιηθεί ο τελευταίος Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Κωνσταντίνος ΙΑ' Δραγάτσης Παλαιολόγος, ο υιός της Ελένης;

Όλοι οι Έλληνες τραγούδησαν τον χαμό σου με όλες τις ντοπιολαλιές τους από κάθε γωνιά της Μεγάλης Ελλάδας με ενα λεβέντικο χορό αφιερωμένο στον τελευταίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ'   Δραγάτση Παλαιολόγο από τον Πύργο του Μυστρά, αγαπημένο γιο της Ελένης Δραγάτση.
Εκεί στην πύλη του Αγίου Δημητρίου την ημερα των φώτων του 1449 μ.Χ. ενθρονίστηκε και στέφθηκε Αυτοκράτωρ ποτέ όμως στην Βασιλεύουσα, που ειχε διχαστεί σε ενωτικούς και ανθενωτικούς.
Τον Αυτοκράτορα που υπερέβη τα όρια του θρύλου, συνύφανε το όνομά του με τον ηρωισμό και την αθανασία της Ορθοδοξίας, αλλά η Ορθοδοξη Εκκλησία για τους δικούς της λόγους και φόβους ποτέ δεν αγιοποίησε.
ΠΡΟΤΑΣΗ:
Μήπως ήλθε η ώρα να αγιοποιηθεί ο τελευταίος Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Κωνσταντίνος ΙΑ' Δραγάτσης Παλαιολόγος, ο υιός της Ελένης;
Μιας αυτοκρατορίας που ξεκίνησε με τον Αγιο Κωνσταντίνο και την μητέρα του Αγία Ελένη και την εύρεση του Τιμίου Σταυρού, της ιερας σινδόνης και του ακάνθινου στέμματος του Σωτήρος που χάθηκαν με απαρχή το διάταγμα των Μεδιολάνων του 313 μ.Χ. να ανοίξει τον επουράνιο θρησκευτικό της κύκλο το 1453 μ.Χ. με την αγιοποίηση του θρυλικού Αυτοκράτορα, που δεν ευρέθη ποτέ;
Είναι η μέγιστη τιμή της Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποδώσει τα ελάχιστα σε αυτόν που μέσα από την αυτοθυσία του ενέπνευσε και εμπνέει τον σκλαβωμένο Ελληνισμό στον μακραίωνο δρόμο της Παλιγγενεσίας και έδωσε δύναμη στον χριστιανισμό να συνεχίσει μέσα από τα κρυφά σχολειά να υπάρχει και να συντηρεί την άσβεστον φλόγα με τους χιλιοειπωμενα τραγούδια για την Παναγία Δέσποινα.
"Επαρθεν η Πόλις.
Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνια με καιρούς
πάλι δικά μας θα' ναι."
Και με την ηρωική απάντηση του Κωνσταντίνου να στοιχειώνει τον νεοΈλληνα μεχρι να τον θέσει στο πάνθεον των Αγίων και να αποδεχτεί την Ιστορία του επιτέλους μαθαίνοντάς την και τιμώντας την και μη γυρεύοντας συνεχώς Κερκόπορτες για να πνίξει την λήθη του, γιατί μπορεί και να συμβούν.
"Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ' εμόν εστίν ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".
"Το να σου παραδώσουμε την πόλη, δεν είναι δικαίωμα ούτε δικό μου ούτε άλλου από τους κατοικούντες σε αυτή. Γιατί απόφαση όλων μας είναι να πέσουμε, αμυνόμενοι, με τη θέλησή μας και δεν θα λυπηθούμε τη ζωή μας".
Μηπως ήρθε η ώρα να αγιοποιηθεί αυτός ο που ποτέ δεν ευρέθη ώστε να ατιμωθεί κατά την τριήμερο λεηλασία της Πόλης.

Εν τη 29η Μαΐου του έτους 2016 μ.Χ. ημέρα Κυριακή.
Μιχαήλ Ν. Αβέλλας
Αστυνομικός


Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Σαν σήμερα, 13 Μαΐου 1898 το ολοκαύτωμα της Κουτσούφλιανης και το μήνυμα της θυσίας τους στη Ελλάδα του μέλλοντος.


Σαν σήμερα, 13 Μαΐου 1898 στην μαρτυρική Κουτσούφλιανη, στους ορεινούς όγκους της Πίνδου εκείθεν του Μετσόβου οι 700 Ελληνόψυχοι Βλάχοι δεν παρέδωσαν ούτε πέτρα από το χωριό τους στην παρακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά έκαψαν τις εστίες τους για την μητέρα Ελλάδα, έχοντας την βεβαιότητα τότε για την Ανάσταση του Ελληνισμού με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 που απελευθέρωσαν την σκλαβωμένη μας αδελφή, την Βόρειο Ήπειρο για να την χάσουμε στα χαρτιά με συνθήκες βάσει του δικαίου του ισχυρού στα χαρτιά, να την ξανακερδίσουμε στη συντριβή του Ιταλικού φασισμού το 1940 και να την παραδώσουμε στο σιδηρούν παραπέτασμα μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. 

Ένα Ολοκαύτωμα που επήλθε ως αποτέλεσμα του προηγούμενου καταστροφικού πόλεμου του 1897, όπου η χρεοκοπημένη Ελλάδα του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" και του "Τίς πταίει" του 1893, παρασύρθηκε σέ έναν πόλεμο με την Τουρκία  σε μία μετάλλαξη της οικονομικής κρίσης σε πολεμική.
Όμως, η πίστη των Ελλήνων και η ατίμωση λειτούργησαν αντίστροφα στον ψυχισμό, τόνωσαν το ηθικό και ξεδίψασαν το αθάνατο δένδρο των Ελλήνων που είχαν νωπές τις μνήμες των 400 και πλέον ετών της σκλαβιάς. 

Ακολούθησε μία δύσκολη περίοδος στη μαρτυρικη Μακεδονία μας, όπου η βαναυσότητα των Κομιτατζήδων, οδήγησε στην εκδίωξη τους κατά τον Μακεδονικό Αγώνα του 1904-1908 θυμίζοντάς σου τον χάρτη της αρχαίας Μακεδονίας, τώρα που ποτέ περισσότερο κινδυνεύει η ονομασία της σε ένα ζήτημα που πάντοτε νεκρανασταίνονταν κατά περιόδους για να τους δώσει έξοδο στη Θεσσαλονίκη και στο Αιγαίο Πέλαγος. 

Για αυτό ας θυμόμαστε εκεί χαμηλά στην Αττική και στον Μοριά όπως και σε όλη την Ελλάδα ότι η μισή μας Ελλάδα υπέφερε ζυγό και μαρτύριο βαρύ και μετά το 1821 γιατί η Παλιγγενεσία μας επήλθε μερικώς.

Ας θυμούνται τις ηρωικές πράξεις των Σουλιωτών και να μη τους αποκαλούν οι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι Μισέλληνες ως Αλβανούς κι ας ανατρέξουν στον αγώνα του Αγίου και ΠατροΚοσμά να ζήσει, να επιβιώσει το ελληνικό στοιχείο στα άγρια βουνά  με τα φλογερά κηρύγματα του και τα κρυφά σχολειά.

Ας θυμούνται πώς στο ποδοσφαιρικό γήπεδο οι Μακεδόνες δεν είναι Βούλγαροι για να τους βγει η ρίμα στην ομοικοκαταληξία και να είναι έτοιμοι για την ιστορική λήθη που γιγαντώνεται στους βάλτους της Ειδωμένης αλλα και να ενθυμηθούν τα τελευταία κηρύγματα του Μακαριστού Χριστόδουλου, που λείπει όσο κανείς άλλος στις ημέρες μας με την πίστη των τελευταίων του λόγων:΅
"Η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα, γιατί κάποια Ελλάδα αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

Και η Μακεδονία είναι αυτή που κρατάει ψηλά τα λάβαρα. Με τέτοιες ιστορίες, αναμνήσεις, με την ιστορική μνήμη καθάρια. Χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς έξωθεν εντολές, χωρίς υπαγορεύσεις.

Γι’ αυτό καλό θα ήταν όλοι οι Έλληνες να έρχονται από καιρού εις καιρό στην Μακεδονία. Και να προσέχουνε πού πατάνε. Γιατί σε κάθε βήμα μπορεί να πατήσεις χώμα ιερό. Μπορεί να πατήσεις έναν τάφο. Μπορεί να πατήσεις ένα λείψανο.

Είναι διάσπαρτος ο τόπος από θυσία. Αυτή η θυσία μας δίνει ζωή. Αυτή η θυσία μας συντηρεί. Και είναι το αντίδοτο της παγκοσμιοποίησης, που θέλει όλα να τα ισοπεδώσει. Να μη μιλάμε για αγώνες. Να μη μιλάμε για πολέμους. Να μη μιλάμε για θυσίες"…


Ας θυμούνται τους αδελφούς τους Βλάχους με τους εθνικούς ευεργέτες, την Μεγάλη του Γένους Σχολή, την Μοσχόπολη πριν χαρακτηρίσουν υποτιμητικά κάτι με την ονομασία μας.

Αναλογήσου μοναχα πριν βρίσεις τον αδελφό σου, πώς κι εσύ αν ήσουν σκλαβωμενος για αιώνες δεν θα ήξερες να γράφεις ούτε το όνομά σου και θυμήσου τα ορθογραφικά λάθη του παππού σου και της γιαγιάς σου ή και των γονέων σου και πάνω από όλα την άσβεστη φλόγα και αγάπη για την πατρίδα τους.

Λοιπόν, ας μην χρησιμοποιούμε ύβρεις με την ιερά καταγωγή των φυλών μας και ας μην πέφτουμε θύματα μιας ανθελληνικής προπαγάνδας που θέλει όλα να τα ισοπεδώσει στην Ελλάδα.

Πόσες φορές μάς έχεις πληγώσει αδελφέ μου Έλληνα θέλοντας να καταδείξεις κάτι ως αγενές ή βάρβαρο χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς εναντίον μας; 

Οι πράξεις δείχνουν την καταγωγή. Κανείς άλλος δεν θα υπερασπιστεί την Ελλάδα μας εκτός από τις απανταχού φυλές των Ελλήνων σε ηπειρωτική και νησιώτικη Ελλαδα και θα κριθούμε όλοι εκ του αποτελέσματος για ακόμη μία φορά, θυμίζοντας σου την Χάρτα και τον Θούριο του Ρήγα Φερραίου, που κάποτε σιγοτραγουδούσες στο σχολείο, τώρα βέβαια ίσως να μην είναι πολύ sic να θυμάσαι πώς ζούσαν οι πρόγονοί σου μέσα στις σπηλιές, στα βουνά, στις κακουχίες για να αποφύγουν το παιδομάζωμα και τον γενιτσαρισμό. 

Για αυτό θα σταθώ στα τελευταία λόγια του μνημείου: 
<<Οι 700 Βλάχοι της Κουτσούφλιανης έκαψαν το χωριό τους και έγιναν με τη θέλησή τους ξεριζωμένοι πρόσφυγες στην Ελεύθερη Πατρίδα Ελλάδα, όταν οι μεγάλες Δυνάμεις παρέδωσαν την Κουτσούφλιανη στην Τουρκία.

Η φλογερή διαμαρτυρία των Κουτσοφλιανιτών έδωσε ηχηρό ράπισμα στην ανιστόρητη και ψυχρή ευρωπαϊκή διπλωματία. Οι Ήρωες της Κουτσούφλιανης έκαναν ιερή θυσία για την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Ελευθερία.>>

  & μπροστά στις δύσκολες και γεμάτες προκλήσεις στιγμές και καιρούς που περνάει η χώρα μας, ένα μονο να θυμόμαστε πώς:
 "Ομόνοια Ελλήνων εστίν νίκη επί των εχθρών ημών".
13. 05.2016
Μιχαήλ Ν. Αβέλλας
Αστυνομικός - Πρώην Εκπρόσωπος Δημοσίων Σχέσεων Ε.Σ. Σαμαρίνας - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Το Ολοκαύτωμα της Κουτσιούφλανης.

 (νεώτερη ενημέρωση 13.05.2016)
Σαν σήμερα, 13 Μαΐου 1898 στην μαρτυρική Κουτσούφλιανη, στους ορεινούς όγκους της Πίνδου εκείθεν του Μετσόβου οι 700 Ελληνόψυχοι Βλάχοι δεν παρέδωσαν ούτε πέτρα από το χωριό τους στην παρακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά έκαψαν τις εστίες τους για την μητέρα Ελλάδα, έχοντας την βεβαιότητα τότε για την Ανάσταση του Ελληνισμού με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 που απελευθέρωσαν την σκλαβωμένη μας αδελφή, την Βόρειο Ήπειρο για να την χάσουμε στα χαρτιά με συνθήκες βάσει του δικαίου του ισχυρού στα χαρτιά, να την ξανακερδίσουμε στη συντριβή του Ιταλικού φασισμού το 1940 και να την παραδώσουμε στο σιδηρούν παραπέτασμα μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. 

Ένα Ολοκαύτωμα που επήλθε ως αποτέλεσμα του προηγούμενου καταστροφικού πόλεμου του 1897, όπου η χρεοκοπημένη Ελλάδα του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" και του "Τίς πταίει" του 1893, παρασύρθηκε σέ έναν πόλεμο με την Τουρκία  σε μία μετάλλαξη της οικονομικής κρίσης σε πολεμική.
Όμως, η πίστη των Ελλήνων και η ατίμωση λειτούργησαν αντίστροφα στον ψυχισμό, τόνωσαν το ηθικό και ξεδίψασαν το αθάνατο δένδρο των Ελλήνων που είχαν νωπές τις μνήμες των 400 και πλέον ετών της σκλαβιάς. 

Ακολούθησε μία δύσκολη περίοδος στη μαρτυρικη Μακεδονία μας, όπου η βαναυσότητα των Κομιτατζήδων, οδήγησε στην εκδίωξη τους κατά τον Μακεδονικό Αγώνα του 1904-1908 θυμίζοντάς σου τον χάρτη της αρχαίας Μακεδονίας, τώρα που ποτέ περισσότερο κινδυνεύει η ονομασία της σε ένα ζήτημα που πάντοτε νεκρανασταίνονταν κατά περιόδους για να τους δώσει έξοδο στη Θεσσαλονίκη και στο Αιγαίο Πέλαγος. 

Για αυτό ας θυμόμαστε εκεί χαμηλά στην Αττική και στον Μοριά όπως και σε όλη την Ελλάδα ότι η μισή μας Ελλάδα υπέφερε ζυγό και μαρτύριο βαρύ και μετά το 1821 γιατί η Παλιγγενεσία μας επήλθε μερικώς.

Ας θυμούνται τις ηρωικές πράξεις των Σουλιωτών και να μη τους αποκαλούν οι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι Μισέλληνες ως Αλβανούς κι ας ανατρέξουν στον αγώνα του Αγίου και ΠατροΚοσμά να ζήσει, να επιβιώσει το ελληνικό στοιχείο στα άγρια βουνά  με τα φλογερά κηρύγματα του και τα κρυφά σχολειά.

Ας θυμούνται πώς στο ποδοσφαιρικό γήπεδο οι Μακεδόνες δεν είναι Βούλγαροι για να τους βγει η ρίμα στην ομοικοκαταληξία και να είναι έτοιμοι για την ιστορική λήθη που γιγαντώνεται στους βάλτους της Ειδωμένης αλλα και να ενθυμηθούν τα τελευταία κηρύγματα του Μακαριστού Χριστόδουλου, που λείπει όσο κανείς άλλος στις ημέρες μας με την πίστη των τελευταίων του λόγων:΅
"Η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα, γιατί κάποια Ελλάδα αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

Και η Μακεδονία είναι αυτή που κρατάει ψηλά τα λάβαρα. Με τέτοιες ιστορίες, αναμνήσεις, με την ιστορική μνήμη καθάρια. Χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς έξωθεν εντολές, χωρίς υπαγορεύσεις.

Γι’ αυτό καλό θα ήταν όλοι οι Έλληνες να έρχονται από καιρού εις καιρό στην Μακεδονία. Και να προσέχουνε πού πατάνε. Γιατί σε κάθε βήμα μπορεί να πατήσεις χώμα ιερό. Μπορεί να πατήσεις έναν τάφο. Μπορεί να πατήσεις ένα λείψανο.

Είναι διάσπαρτος ο τόπος από θυσία. Αυτή η θυσία μας δίνει ζωή. Αυτή η θυσία μας συντηρεί. Και είναι το αντίδοτο της παγκοσμιοποίησης, που θέλει όλα να τα ισοπεδώσει. Να μη μιλάμε για αγώνες. Να μη μιλάμε για πολέμους. Να μη μιλάμε για θυσίες"…


Ας θυμούνται τους αδελφούς τους Βλάχους με τους εθνικούς ευεργέτες, την Μεγάλη του Γένους Σχολή, την Μοσχόπολη πριν χαρακτηρίσουν υποτιμητικά κάτι με την ονομασία μας.

Αναλογήσου μοναχα πριν βρίσεις τον αδελφό σου, πώς κι εσύ αν ήσουν σκλαβωμενος για αιώνες δεν θα ήξερες να γράφεις ούτε το όνομά σου και θυμήσου τα ορθογραφικά λάθη του παππού σου και της γιαγιάς σου ή και των γονέων σου και πάνω από όλα την άσβεστη φλόγα και αγάπη για την πατρίδα τους.

Λοιπόν, ας μην χρησιμοποιούμε ύβρεις με την ιερά καταγωγή των φυλών μας και ας μην πέφτουμε θύματα μιας ανθελληνικής προπαγάνδας που θέλει όλα να τα ισοπεδώσει στην Ελλάδα.

Πόσες φορές μάς έχεις πληγώσει αδελφέ μου Έλληνα θέλοντας να καταδείξεις κάτι ως αγενές ή βάρβαρο χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς εναντίον μας; 

Οι πράξεις δείχνουν την καταγωγή. Κανείς άλλος δεν θα υπερασπιστεί την Ελλάδα μας εκτός από τις απανταχού φυλές των Ελλήνων σε ηπειρωτική και νησιώτικη Ελλαδα και θα κριθούμε όλοι εκ του αποτελέσματος για ακόμη μία φορά, θυμίζοντας σου την Χάρτα και τον Θούριο του Ρήγα Φερραίου, που κάποτε σιγοτραγουδούσες στο σχολείο, τώρα βέβαια ίσως να μην είναι πολύ sic να θυμάσαι πώς ζούσαν οι πρόγονοί σου μέσα στις σπηλιές, στα βουνά, στις κακουχίες για να αποφύγουν το παιδομάζωμα και τον γενιτσαρισμό. 

Για αυτό θα σταθώ στα τελευταία λόγια του μνημείου: 
<<Οι 700 Βλάχοι της Κουτσούφλιανης έκαψαν το χωριό τους και έγιναν με τη θέλησή τους ξεριζωμένοι πρόσφυγες στην Ελεύθερη Πατρίδα Ελλάδα, όταν οι μεγάλες Δυνάμεις παρέδωσαν την Κουτσούφλιανη στην Τουρκία.

Η φλογερή διαμαρτυρία των Κουτσοφλιανιτών έδωσε ηχηρό ράπισμα στην ανιστόρητη και ψυχρή ευρωπαϊκή διπλωματία. Οι Ήρωες της Κουτσούφλιανης έκαναν ιερή θυσία για την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Ελευθερία.>>

  & μπροστά στις δύσκολες και γεμάτες προκλήσεις στιγμές και καιρούς που περνάει η χώρα μας, ένα μονο να θυμόμαστε πώς:
 "Ομόνοια Ελλήνων εστίν νίκη επί των εχθρών ημών".
13. 05.2016
Μιχαήλ Ν. Αβέλλας
Αστυνομικός - Πρώην Εκπρόσωπος Δημοσίων Σχέσεων Ε.Σ. Σαμαρίνας - Μέλος Διαβούλευσης Δ. Τεμπών

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Η Επανάσταση του 1821. Πρέπει να μάθουμε όλοι οι Λαοί μαζί.

Η Επανάσταση του 1821. Πρέπει να μάθουμε όλοι οι Λαοί μαζί.

Την 16η Μαρτίου 2010 δημοσίευα σε μία ομιλία μου ένα άρθρο επίκαιρο για την επανάσταση του 1821 και τα μελλούμενα. Ήτανε τότε που η Ελλάδα με μία ταχύτητα αστραπιαίων κινήσεων κατακρημνιζότανε σε μία οικονομική δίνη, που έμελλε να ξεσκεπάσει τα κρυμμένα κάτω από το χαλί προβλήματά της, που θα μας συντάρασσαν όλους. Έτσι τότε στην αρχή της δίνης που κλόνισε το υπάρχον κοινωνικό-πολιτικό σύστημα της σύγχρονης βιοηθικής, αναδεικνύοντας νέα πρόσωπα και καταστάσεις που δυστυχώς απογοήτευσαν οικτρά τους προστρέχοντες απελπισμένους συμπολίτες μας, ξεκίνησα να γράφω τις παρακάτω σειρές. Το δε κείμενο το είχα ονομάσει η Επανάσταση του 1821. Χθες και σήμερα. Τώρα θα το ονόμαζα Η Επανάσταση του 1821. Πρέπει να μάθουμε όλοι οι Λαοί μαζί. Επιτακτική η ανάγκη να πορευθούμε στον δύσκολο δρόμο που διανύει η Ειρήνη στον Κόσμο με την Ιδέα της να φαντάζει ωχρή μπροστά στον αιματοβαμμένο χιτώνα του πολέμου, που προβάλλεται από όλο και περισσότερους ως η μόνη επιλογή.

Περάσανε 2 αιώνες σχεδόν από την επανάσταση των Ελλήνων ενάντια στον τουρκικό ζυγό και στη σκλαβιά 400 ετών. ΄Ητανε τότε που μια χούφτα Ελλήνων επιτέθηκε ενάντια στην αήττητη Οθωμανική αυτοκρατορία, ενάντια στην Ιερή Συμμαχία  των Μοναρχών της Ευρώπης και στην αποκήρυξη τον Ιανουάριο του 1821 του κινήματος του Υψηλάντη στο Συνέδριο του Laybach.
                Ενάντια σε όλους και σε όλα, χωρίς χρήματα και όπλα, ξυπόλητοι, ραγιάδες…. Λέγει ο Φωτάκος στα Απομνημονεύματα: «Οι περισσότεροι απ’ αυτούς  στην αρχή της επανάστασης ήταν χωρίς άρματα και άλλοι είχαν μάχαιρες, άλλοι σουγλιά και αι σημαίαι των περισσοτέρων ήταν τσεμπέρες των γυναικών των. Ερωτούσαν οι απλοί Έλληνες τότε ο ένας τον άλλο τι εμαζώχθημεν εδώ και τι θα κάνομε. Οι δε καπεταναίοι τους έλεγαν ότι εμαζώχθημεν να σκοτώσομε τους Τούρκους και να ελευθερωθώμεν. Εδώ εβλέπαμε την μεγαλειτέραν προθυμίαν του λαού. Και αι γυναίκαι ήρχοντο φορτωμένες και έφερναν και τα ζώα των φορτωμένα  κρέατα, κρασιά, ψωμιά και άλλες τροφές διά να φάγουν αι άνδραι των και οι λοιποί στρατιώται. Το δε στρατόπεδο ομοίαζε εις αύτη την περίσταση χωρικό πανηγύρι. Η έξαφνη αυτή μεταβολή έκαμε τους ανθρώπους τους απλούς περισσότερο μωροθάμαχτους. Οι δε καπεταναίοι επροσπάθουν να τους μάθουν εις την αρχή τι θα ειπεί Επανάστασις. »
Έλεγε ο Κολοκοτρώνης: «Φαντάσου έναν καπετάνιο που ξεκινάει μες στη φουρτούνα με το πλοίο, και όλοι λέγουν που πάει αυτός με τέτοια φουρτούνα; Και τελικά τα καταφέρνει και όλοι λέγουν ότι άξιος καπετάνιος και μπράβο του κι εμείς κιοτήδες είμαστε. Αν δεν τα κατάφερνε και πνιγόντουσαν, θα έλεγαν  τρελός ήταν και τους επήρε στο λαιμό του!  Έτσι κι ο Αγώνας για την ελευθερία του Γένους, αν αποτύγχανε τρελοί ήμασταν που ξεσηκωθήκαμε ». Έτσι ξεκινήσαμε.
Από το Ιάσιο, στην Καλαμάτα και στην ανύψωση του λάβαρου της Επανάστασης στην Μονή της Α. Λαύρας, στην Αλαμάνα και στον ηρωικό Αθανάσιο Διάκο και στο Χάνι της Γραβιάς με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και την άλωση της Τριπολιτσάς που έδωσε φτερά στην ψυχή των Ελλήνων.
Και όπως πάντα, όταν νικάμε μας αρέσει να τρωγόμαστε!  Για χάριν της εξουσίας και του άρχεσθαι φυλακίζεται ο Αρχιστράτηγος των νικών, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και πολλοί άλλοι. Διωγμοί, καταστροφές και θάνατος… Εμφύλιος σπαραγμός… Οι προσωρινές ελληνικές κυβερνήσεις δανειζόντουσαν χρήματα με ενέχυρο την Ελλάδα, αποσκοπώντας στη διατήρηση της εξουσίας συνάπτοντας άνομες δοσοληψίες, δωροδοκώντας, ονοματίζοντας το συναγωνιστή και αδελφό μες στον αχό του πολέμου, τώρα ως αντάρτη και εξοντώνοντας τον για χάριν της πολιτικής αντιπαλότητας !!! Γκρεμίζουνε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο από την Ακρόπολη, την στιγμή της πολιορκίας από τους Τούρκους. Έλληνας εναντίον Έλληνα, κι ακόμα δεν είχαμε ορίσει τα σύνορα με τους Οθωμανούς. Οι Οθωμανοί μας πολεμάγανε, μας λεηλατούσαν ξανά και η Επανάσταση ήταν έτοιμη να βουλιάξει! Ο Ιμπραήμ αποβιβάζεται στην Πελοπόννησο και εφαρμόζει τακτική «τσεκούρι και φωτιά»! Όλοι μπροστά του δηλώνουν υποταγή και παραδίδονται αμαχητί. Ένας στέκεται στο Μανιάκι ως άλλος Λεωνίδας, να φυλάξει Θερμοπύλες. Είναι ο Παπαφλέσσας που στήνει εκεί τα παλικάρια του μπροστά στον οργανωμένο στρατό του Ιμπραήμ. Σίγουρος ότι θα πεθάνουνε! Αλλά δεν κάνει πίσω… Ξέρει ότι το αίμα τους θα ποτίσει την Αθάνατη Ελληνική Ψυχή – το Δένδρο της Ελευθερίας –  που έχει στεγνώσει και ξεραθεί από τον σπαραγμό. Ο Μακρυγιάννης νικά στους Μύλους της Λέρνης. Όμως η Τριπολιτσά πέφτει ξανά. Το Μεσολόγγι τουρκεύει ξανά, με την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να μένει ακόμη και σήμερα χαραγμένη στις μνήμες μας.
            Αν βάζαμε σε μία ζυγαριά και ζυγίζαμε τις νίκες και τις ήττες και βάζαμε στις ήττες και τον σπαραγμό, η ζυγαριά θα έδειχνε ότι χάσαμε!!!! Κί όμως νικήσαμε!!!
 Η Ευρώπη από την πρώτη στιγμή δημιούργησε ένα τεράστιο κίνημα Φιλελλήνων, που επηρεάζει την σιδερά βούληση της Ιερής Συμμαχίας και δη του Μέτερνιχ και μας αποστέλλουνε εμβάσματα, χρήματα, αφιερώνουν τον ίδιο τους τον εαυτό στην Επανάσταση. Δημιουργούν εκστρατευτικά σώματα για να μας βοηθήσουν, κι όμως πολλοί από αυτούς δυστυχώς χάνονται άδοξα οδηγούμενοι στη σφαγή και στο χαμό από ανίκανους, αδίστακτους και ματαιόδοξους πατριώτες, που ονειρεύονται μόνον την εξουσία. Ποιος θα ξεχάσει τη μάχη του Πέτα και τη σφαγή στη Σφακτηρία; 
Η Ιστορία του Γένους μας είναι γεμάτη από λαμπρές σελίδες και σελίδες ντροπής.
Ήτανε τότε που πολεμάγανε και λέει ο Μακρυγιάννης ότι θωρεί κάποιους Έλληνες στρατιώτες να κουβαλάν δύο αγάλματα και να τα φορτώνουν σε ξένα πλοία έναντι αμοιβής των χιλίων ταλάρων! Τους λέγει τότε: «Πού τα πάτε αυτά, ωρέ; Γι’ αυτά πολεμήσαμε!!!» – Η απάντηση φυσικά που έλαβε είναι γνωστή.
Στο ένα χέρι το καριοφίλι και η δίψα για εθνική ανάταση και  στο άλλο χέρι η δοσοληψία και το εθνικό ξεπούλημα. Δύο έννοιες άκρως αντίθετες: Από τη μία η εθνική ανεξαρτησία με το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» και από την άλλη η πατριδοκαπηλία. Από τη μία πολεμούσαμε, και από την άλλη ξεπουλούσαμε τις πιο αρχαίες Μνήμες! Και αυτό κάνουμε έως και τις μέρες μας. Κι έχουμε την απαίτηση για επιστροφή των γλυπτών Παρθενώνα, όταν δεν μπορούμε να διαφυλάξουμε και προστατεύσουμε τα ήδη υπάρχοντα. Πόσω δε μάλλον να τα σεβαστούμε; Ποια είναι η εικόνα στα μέρη που μεγαλώσαμε, εκεί πού γελάσαμε, εκεί πού κλάψαμε, εκεί πού παίξαμε, στις πλατείες μας πού συγκεντρωνόμασταν και κάναμε τους περιπάτους μας;… Αυτή είναι η Ελλάδα που χτίσαμε. Η Ελλάδα των ηρώων και των απίστευτων κατορθωμάτων και η Ελλάδα του : «ωχ, αδελφέ εσύ θα σώσεις τον τόπο;». Οι δύο όψεις ενός νομίσματος στην ίδια επιφάνεια, σαν τον Θεό Ιανό των αρχαίων Ρωμαίων. 
 «Είναι κάποιοι χαλασμοί
Σε κάποιες χώριες ώρες
Δίχως αστραπόβροντα
Κι ανεμικές και μπόρες»
                Αλλά πάντα θα ηχούν παρήγορα στα αυτιά μας οι εξής συλλαβές του Μακρυγιάννη: «Κι αν ήμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραίμη παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπο. Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουνε να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδαίνουν». 
                Έγραφε προφητικά ο Κωστής Παλαμάς στον Δωδεκάλογο του Γύφτου:
«Και σπρωγμένοι ως εδώ πέρα
Οι Αθάνατοι κι Ωραίοι
Από ανέμους και φουρτούνες
Και σεισμούς και χαλασμούς,
Και καραβοτσακισμένοι
Και σκληρά κατατρεμένοι
Κι από ξένους και δικούς.» 
Αυτή είναι η Ελλάδα: Ένα πλοίο που ταξιδεύει αέναα μέσα στο χωροχρόνο  με πλήρωμα θαλασσοπόρους, ναύτες, εξερευνητές και πειρατές!!!! Πού κατατρέχεται από τα ίδια της τα λάθη και ζητά με περίσσιο θράσος το λογαριασμό από τους άλλους!!! Πεπρωμένο μας δεν είναι να είμαστε σκλάβοι άλλων λαών, αλλά σκλάβοι των παθών μας!!! Εκεί που υψωνόμαστε στους Ουρανούς, τσακιζόμαστε ως άλλος Βελλεροφόντης από την έπαρσή μας.
                Κι όσα σημειώνω  τα σημειώνω, γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Είμαστε στο εμείς κι όχι στο εγώ. Και στο εξής να μάθομε όλοι μαζί (Μακρυγιάννης). Πρέπει να μάθουμε όλοι οι λαοί μαζί. Να πορευτούμε κινούμενοι μέσα στα πλαίσια του σεβασμού, της αμοιβαιότητας,  της ανταλλαγής πολιτισμικών στοιχείων, της εσωτερικής δίψας για νέους ορίζοντες και αν μη τι άλλο της αναγκαιότητας για επιβίωση και ανέλιξη του ανθρωπίνου είδους. Να δώσουμε θαλπωρή και ανθρωπιά στους κυνηγημένους, όχι όμως και το νερό της λησμονιάς. Γιατί η ‘Οδύσσεια’ δεν θα τελειώσει ποτέ. Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους και παράξενους καιρούς που περνάμε, οφείλουμε να βγούμε αλώβητοι από την κρίση των αξιών και να δώσουμε Ελπίδα και Φως στους επόμενους, για να κυλήσουν τον Τροχό της Ζωής με τη Σοφία της Γνώσεως.
                                             
Λάρισα 16η Μαρτίου 2010, & 24η Μαρτίου 2014 επιβεβαιώνοντας το περιεχόμενο του κειμένου.
Μετά τιμής                                                                                             
ΑΒΕΛΛΑΣ  Ν.  Μιχαήλ

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

25η Μαρτίου 1821. Η προσέγγιση του μέλλοντος μέσα από το αίμα των ηρώων του χθες. March 25, 1821. The approach of the future through the blood of the yesterday’s heroes.

http://ireport.cnn.com/docs/DOC-765754






Γράφει ο Μιχαήλ Ν. Αβέλλας






1821, 2012. Επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης, σκλαβιά και ταπείνωση του 1821 παντρεύονται με την απαξιωτική εικόνα του 2012 και με τους ‘τεμπέληδες και άχρηστους Έλληνες’. Εικόνες από το παρελθόν, ξεθωριασμένες φωτογραφίες ηρώων, κι εμείς εδώ να φαντάζουμε το θαμπό μέλλον με δυστυχία, ασάφεια και ανασφάλεια μέσα στο σκότος της σπηλιάς του Πλάτωνος. Ζώντας στο ίσως που θα συμβεί αύριο και στο φόβο που μας περιμένει μετά! Αναπολώντας πλέον αμυδρά το Θούριο του Ρήγα Φεραίου και το όραμά του σχεδόν να το έχουμε ξεχάσει. Το αίμα των ηρώων από την αρχή της φυλής των Ελλήνων να στοιχειώνει τα έγκατα της ψυχής μας, γιατί δε βρήκε τη λύτρωση και τη δικαίωση.


Ζώντας με το μίσος και την οργή των λαών, την υπεροψία του τίποτα και την εγωμανία των παρά – .. πολιτικών – κρατικών – θρησκευτικών και εγκάθετων. Ζώντας με το φόβο να μη κριθείς, οδηγήθηκες να είσαι αδρανής.


Ζώντας χωρίς ζωή, έμεινες νεκροζώντανος στους τοίχους του σπιτιού σου και στην ευχαρίστηση του ζωντανού τάφου σου. Ζώντας χωρίς ιδανικά, τώρα ικετεύεις για δανεικά.


Ζώντας κινούμενος στο πουθενά, έχασες την πυξίδα σου και στο γκρεμό πηγαίνεις.


Ζητώντας το χέρι του Θεού να ρθεί να σε σηκώσει, από αλλού όμως πιάστηκες κι αυτό σε πάει κάτω! Και τώρα πώς απορείς για όλα αυτά που υστερείς έναντι των λοιπών λαών, όταν εσύ θα είσαι αυτός που χειροκροτεί για χάριν του άρτου και των θεαμάτων;


Πού πήγαν και θαφτήκαν τα όνειρα και το αίμα των ηρώων μας για ανεξαρτησία και για ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή;;;


Πού πήγαν όλες αυτές οι θυσίες εδώ και διακόσια χρόνια σχεδόν; Πού χαθήκαν οι αγώνες μέσα στην ίντριγκα και στη δολοπλοκία των ημέτερων και παραλίγο να μην είχαμε ελευθερωθεί ποτέ; Πού πήγαν οι υπέρογκοι δανεισμοί δήθεν για τον αγώνα, που σταμάταγαν στα πουγκιά των συμβαλλομένων εν ονόματι του Έθνους; Πού πήγαν οι εκστρατεύσαντες φιλέλληνες εν ονόματι του αρχαίου ελληνικού κάλλους και τους οδήγησες σαν πρόβατα επί σφαγή στη μάχη του Πέτα;


Πού πήγαν τα αρχαία αγάλματα πού τα πουλούσες Έλληνα αγωνιστή στους ξένους για να γεμίσεις το πουγκί σου; - Έχουμε κι άλλα… Θα σκάψουμε και θα βρούμε κι άλλα να πουλήσουμε…- Και απορείς και επαιτείς την επιστροφή των απανταχού στον πλανήτη αρχαίων γλυπτών, όταν εσύ τα έδωσες με τις ευλογίες σου! Όταν εσύ δεν μπορείς να προστατεύσεις ούτε τα παρόντα και στα αρπάζουν μέρα μεσημέρι από τα μουσεία. Μοιάζεις με τη μάνα που πούλησε το παιδί της και τώρα κλαίει με μαύρο δάκρυ για το σπλάχνο που ποτέ της δε γνώρισε και θέλει πίσω.



Πού πήγε η διεθνής ονομασία που μέσα είσαι Έλληνας και έξω είσαι Γραίκος. Τούτη η χώρα Ελλάς – Ελλάδα λέγεται ή μήπως είναι η Γραικιά (Greece) με τους γραικύλους σκλάβους της;











Γιατί απορείς όταν φυλάκισες τον ελευθερωτή σου τον Κολοκοτρώνη και όχι μόνον, τον αποφυλάκισες να σε ελευθερώσει και αφού σε ελευθέρωσε μετά τον ξαναφυλάκισες και τον σάπισες στη φυλακή, γιατί δεν σου άρεσε ο τρόπος σκέψης του!


Γιατί ψάχνουμε να διορθώσουμε τα λάθη του κοντινού παρελθόντος, ενώ γνωρίζουμε καλά ότι τα θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού κράτους τοποθετήθηκαν με λάθος τρόπο και σαθρά υλικά;


Γιατί αναρωτιέται όλος ο πλανήτης που η Ελλάδα δεν πέφτει;


Γιατί μπορεί όλα τα θεμέλια να ήταν σαθρά και στραβά, αλλά ο αρμός που τα έσφιξε και τα έδεσε είναι το αίμα που ποτίστηκε το έδαφος και έχει ρίζες το αθάνατο δέντρο της ελευθερίας, της ζωής και της ανεξαρτησίας! Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης έλεγε ότι: «Κι αν η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουνε να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδαίνουν.».


Με αυτά τα λόγια Ελλάδα πίστεψε, κάνε την εσωτερική σου ψυχική επανάσταση και ανέβα στα σκαλοπάτια της αθάνατης δόξας για μία τελευταία φορά!!!


Με προβληματισμό, τιμή και πίστη


Αβέλλας Ν. Μιχαήλ


Αν δημοτικός Σύμβουλος Δ. Τεμπών – αστυνομικός – Μακρυχώρι Λάρισας



March 25, 1821.
The approach of the future through the blood of the yesterday’s heroes.

1821, 2012. Anniversary of the Greek Revolution, slavery and humiliation of 1821 are getting married with the degrading image of 2012 and the 'lazy and useless Greeks'. Pictures from the past, faded photos of heroes, and here at now we are imagining the future with dull misery, confusion and insecurity in the darkness of the cave of Plato. Living in perhaps that will happen tomorrow and in the fear that awaits us later! Looking back now faintly the Thourios of Rigas Feraios and we have almost forgotten his vision. The blood of heroes from the beginning of the race of the Hellenes (Greeks) to haunt the depths of our souls, because it hasn’t found yet his redemption and vindication.
Living with the hate and the anger of the people, the arrogance of nothing and the egomania in spite of para- politics – para-states -para-religious and hecklers. Living with the fear not to be judged, you were driven to be idle.


Living without life, you’ re became a living dead on the walls of your house and in the pleasure of your living tomb. Living without ideals, you are now begging for loans. Living in moving to the nowhere, you lost your compass and you’re going to the cliff. Asking for the God's hand to come to pick you up, but you were caught from elsewhere and this will take you down!


And now how you wonder for all those that you are lagging as opposed to other nations, when you're the one who will be greeting with applause for the sake of bread and spectacles?
Where did they go and did they burry the dreams and the blood of our heroes for independence and free life, despite the forty years of slavery and prison??? Where did they go all these sacrifices for almost two hundred years? Where did they lose all this fights in the intrigue and in the struggles of our people, and we almost were in great danger not ever released? Where did they go the alleged extortionate borrowings for the Revolution, which stopped at the pockets and the pouches of the contracting members in the name of the Nation? Where did the Philhellenic expeditionary force go lost in the name of the ancient Greek beauty and led like a sheep to slaughter in the Battle of Peta? Where did the ancient statues go, which you Hellen (Greek) fighter you were selling just to fill your pocket and your pouch? - You said: We have more ... We will dig and find others to sell ... - And you wonder, and you are begging for the return of the everywhere’s on the planet ancient sculptures, when you gave them with your bless! When you can not protect today and the thiefs are grabbing them inside the museums at the midday of a day. You look like the mother who sold her child and now is crying with black tears for her visceral who never knew and now she wants it back.


Where did the international name go, that inside the borders you are Hellenes, and outside in the rest of planet you're Greeks. This country Hellas that is called or is it the Greece with her greeklings slaves?
Why do you wonder when you imprisoned the liberator Kolokotronis and not only him, then you released him at once just to liberate you and after he liberated you, you imprisoned him again and rotted him in prison, because you didn’t like the way that he thought! Why are we looking to correct the mistakes of the near past, even when we know that the foundations of the modern Hellenic (Greek) state were placed in the wrong way and with rotten materials?
Why does the entire planet wonder that Hellas (Greece) does not fall? Be cause even all the foundations have been decayed and wrong, but the joint that shook and dishes is the blood soiled the ground and has the roots in the Immortal Tree of Liberty, Life and Independence! The General Makriyannis said that: "And even our luck is always just a few Hellenes (Greeks). That's from the time’s beginning till the end, from the ancient years until now, and all beasts fight us to eat and they cannot win us. They eat from our lives but therm is always a yeast. And the few Hellenes decide to die. And when they make this decision a little times they lose and a lot of times they win!".
With these last words, I am calling you Hellas (Greece) to believe to yourself, do your internal mental revolution and climb to the stairs of the immortal glory for one last time!
On reflection, honour and faith
Michail N. Avellas
D. Associate Consultant of Tempi – Hellene Policeman – Makrychori, Larissa, Greece